Driekoningenvoettocht 2018: Erg Dankbaar Onderweg

Wat een succes was deze veertiende editie van de driekoningen-voettocht; niet in de laatste plaats vanwege het weer. Was het al weken achtereen donker en druilerig weer; op de zondag van Driekoningen waren de weergoden met ons. Mede daardoor werden er meer dan honderd deelnemers aan deze tocht geteld. Zij werden in de Nicolaas kerk in Odijk warm welkom geheten met koffie en een krentenbol. Vervolgens werden de wandelaars uitgenodigd in de kerkzaal waar ze een kort welkomstwoord te horen kregen en waar de drie koningen zich voorstelden. Zij legden in mooie woorden uit wat de betekenis van hun geschenken was. Andere mooie woorden werden gesproken door Wanda de Jong. Zij memoreerde mevrouw Annie de Wit -de Reuver uit Werkhoven die vanaf de eerste tocht meeliep. Zij was de dag voor de voettocht, waarvoor zij zich ook dit jaar had opgegeven, bij de bushalte overleden. Zij werd op die plek herdacht door het achterlaten van een kaars en bloemen. De drie koningen hebben samen met een aantal familieleden een gebed uitgesproken..Zo ging onze Annie toch in gedachte mee! Onder klokgelui zijn we “Dankbaar onderweg” gegaan.

De tocht voerde langs de Kromme Rijn en over een aantal klompenpaden.  Even voorbij kasteel Beverweerd werden de lopers behalve op een appel ook getrakteerd op de muziek van onze doedelzakspeler Lex Bulterman en zijn vrouw die hem met een handtrommel begeleidde. Een klein half uur daarna kwam de stoet aan bij de boerderij van de familie de Rooy aan de Kapelleweg  te Werkhoven. De boerenschuur was gezellig ingericht met grote platte wagen welke dienst deed als tafel, waarop schalen vol plakken kerstbrood en wafels uitgestald stonden en de strobalen dienden als zitmeubilair. Naast de koffie, thee en chocomel trakteerde Hans de wandelaars op allerlei soorten drinkyoghurt. Die royale traktatie bleek geen overbodige luxe, want het tweede deel van de route was redelijk zwaar. De ondergrond langs de Kromme Rijn was zompig en het pad langs het Amsterdam-Rijnkanaal lag er ook niet als een biljartlaken bij. Bovendien had de wind er vrij spel en voelde je goed dat het kouder was dan het er uitzag. Dit alles kon de pret niet drukken, want overal om me heen hoorde ik gezellig gebabbel over van alles en nog wat. Het thema “Dankbaar onderweg” kwam in die gesprekken al dan niet letterlijk tot uitdrukking.

Even voorbij de sluizen bij Wijk bij Duurstede werden er weer appels uitgedeeld en werd de route weer wat meer wandel-vriendelijk. De mooie buitenwijken en vooral de historische binnenstad brachten diverse oh’s en ah’s uit de monden van de wandelaars. Uiteindelijk was iedereen toch blij toen zij de heerlijk verwarmde Johannes de Doperkerk onder klokgelui binnengingen. Er was goed voor de inwendige mens gezorgd. Er waren broodjes al dan niet met een hamburger, tosti’s, koffie, thee en chocomel en dat alles met een vriendelijke glimlach uitgedeeld.

Voor aanvang van de lichtjesviering werden papiertjes uitgedeeld waarop men schrijven kon waarom je dankbaar bent met vrijwilligerswerk. Deze ontboezemingen werden tijdens de viering voorgelezen.

Na de viering werden de wandelaars naar de bussen geleid, die kosteloos ter beschikking waren gesteld door de firma Kassing. Daarmee werden ze naar het beginpunt van de wandeling gebracht om van daar uit naar huis te gaan; meestal dichtbij maar soms wat verder, zoals naar: Veenendaal, Wilnis, Delft, Arnhem, Baarn of Utrecht.
Zo zie je maar dat de populariteit van dit evenement tot over de grenzen van onze parochie reikt.

Dank aan al die vrijwilligers die dit evenement tot een geslaagd evenement maakten. Tot volgend jaar 6 januari en het derde lustrum..Schrijf het in uw agenda.

foto’s van de tocht

en nog meer foto’s

een reactie van de trommelaarster:

In deze tekst wil ik onder woorden brengen, hoe ik de Driekoningentocht ervaar.
Afgelopen keer was voor ons de derde keer dat Lex speelde op de doedelzak.
En……………….daardoor dat we  kennis maakten met het fenomeen “Driekoningentocht”.
De eerste en de laatste keer, was het mooi zonnig weer en koud.
En ervoer ik wat het me deed een groep gedisciplineerde wandelaars door het landschap te ‘voelen’’ en zien komen.
Het is voor mij volkomen duidelijk dat de groep die eraan komt, een missie vervult.
Het is imponerend een groep wandelaars te treffen die “aanwezig”zijn, zonder geschreeuw of haast.
De wandelaars gaan de weg ten dienste van de Schepper, de Schepping, de Liefde in de Schepping en de Schoonheid van de Schepping. Imponerend, zo ervaar ik het.

Petra Wennekus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.